ការបន់ស្រន់

អ្នកយល់មិនដែលបន់ស្រន់ អ្នកបន់ស្រន់មិនដែលយល់។
ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធគឺជាគ្រូដ៏អស្ចារ្យ មិនមែនជាអ្នកតាគង់ចាំទទួលការបន់ស្រន់ឡើយ។
ព្រះអង្គត្រាស់ថា អន្ធភូតោ អយំ លោកោ សត្វលោកនេះងងឹតឈឹង ។ មួយឃ្លានេះពិតជាត្រឹមត្រូវណាស់ព្រះអង្គ។

ការសន្ទនារវាងព្រះពុទ្ធ  និង  ឧរុវេលកស្សបៈ។
សមណគោតម   តើព្រះអង្គចង់មានន័យថា  ការបួងសួង  បន់ស្រន់  សូត្រមន្តជាដើមនោះ   ជាការឥតប្រយោជន៍  មែនទេ?   

ម្នាលកស្សប    បើមានមនុស្សម្នាក់    ចង់ហែលឆ្លងទៅកាន់   ត្រើយម្ខាងនៃស្ទឹងនេះ   តើជននោះត្រូវធ្វើដូចម្ដេច?

សំលាញ់គោតម     បើស្ទឹងរាក់ល្មម   ជននោះអាចដើរឆ្លងកាត់    តែបើទឹកជ្រៅ  ជននោះត្រូវហែល  ឬ ជិះទូកឆ្លង។

ចុះបើជននោះគ្រាន់តែឈរលើមាត់ច្រាំងនៃស្ទឹង   ហើយបន់  ស្រន់ឲ្យច្រាំងម្ខាងទៀតរត់មករកគាត់  តើម្នាលកស្សប   គិតចំពោះជននោះយ៉ាងដូចម្ដេចដែរ?

ខ្ញុំព្រះអង្គគិតថាជននោះជាមនុស្សឆ្កួតតែម្ដង។

ពិតមែនហើយកស្សប  បើបុគ្គលណាមិនច្បាំងឈ្នះអវិជ្ជា  អ្នកនោះក៏មិនអាចរំលត់ទុកបានដែរ  សូម្បីតែបុគ្គលនោះ  បន់ស្រន់អស់មួយជីវិតក៏ដោយ។